Η ζήλια και ο έρωτας είναι δυο έννοιες που συχνά πάνε μαζί. Είναι πραγματικά αμφίβολο αν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει νιώσει ζήλια για το σύντροφό του.

Είτε γιατί κάποιος αισθάνεται ανασφάλεια, είτε γιατί είναι από τη φύση του άκρως κτητικός και γεμάτος εμμονές, η ζήλια πάντα μπορεί να βρει τρόπο να τρυπώσει και να εμφανιστεί.

Το μεγάλο πρόβλημα με τη ζήλια και τον έρωτα προκύπτει όταν η ζήλια είναι φανταστική. Σε πολλές περιπτώσεις ο έρωτας γίνεται εξάρτηση και εμμονή και οδηγεί τον έναν από τους δυο να βλέπει φανταστικούς εχθρούς παντού. Έστω και αν δεν υπάρχει πραγματική απειλή, κάποιοι τη βλέπουν, την τροφοδοτούν και τη συντηρούν, με αποτέλεσμα ο μεγαλύτερος φόβος τους να γίνεται πραγματικότητα, όχι γιατί όντως υπάρχει πρόβλημα, αλλά γιατί εκείνοι το δημιούργησαν. Η ζήλια είναι ένα τέρας που γεννιέται από τον εαυτό του και τρέφεται από τον εαυτό του», γράφει στον «Οθέλλο» ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ και έχει εν μέρει δίκιο.

Η ζήλια είναι ταυτισμένη όμως και με την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ζηλότυπος θέλει να μάθει αν αυτό που πιστεύει ή φαντάζεται είναι αλήθεια ή όχι. Μπορούμε όμως όλοι να αντέξουμε την αλήθεια; Όχι, για αυτό και η ζήλια στις σχέσεις δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.

Επειδή όμως αυτά τα παιχνίδια είναι επικίνδυνα και η ζήλια είναι δίκοπο μαχαίρι, καλό είναι να θυμόμαστε ότι πάνω από όλα χρειαζόμαστε μέτρο και ηρεμία στη σχέση μας.